ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΠΥΡΟΠΛΗΚΤΟΥΣ ΧΑΜΟΥΤΖΗΔΕΣ

(Αναδημοσίευση από την Ελευθεροτυπία)

"Την Παρασκευή στις 7 το απόγευμα, κάθε πολίτης που σέβεται τον εαυτό του και το περιβάλλον είναι καλεσμένος στη μεγάλη συγκέντρωση διαμαρτυρίας που θα γίνει στην πλατεία Συντάγματος.

Η πρόσκληση, που κυκλοφορεί ευρέως τις τελευταίες μέρες μέσα από το Διαδίκτυο, μέσω blogs, e-mails, αλλά και sms, έχει ήδη τεράστια απήχηση. Και την Παρασκευή το απόγευμα αναμένεται να βρίσκονται στο Σύνταγμα άτομα κάθε ηλικίας και πολιτικής πεποίθησης, φορώντας μαύρα ρούχα, προκειμένου να ζητήσουν επιτακτικά, και για ακόμη μια φορά να κηρυχθούν αυτόματα αναδασωτέα όλα τα καμένα των τελευταίων δέκα ετών. Αναδασωτέα στην πράξη και όχι στα λόγια. Κατά τη συγκέντρωση, «καμένα δέντρα θα κατατεθούν στο προεδρείο της Βουλής ως απάντηση της φύσης και των ενεργών πολιτών στις πολιτικές που τα έκαψαν», αναφέρει χαρακτηριστικά η πρόσκληση. Ακόμη, θα κατατεθεί και το αίτημα να καταδικάζονται με την κατηγορία του κακουργήματος όλοι οι ιδιοκτήτες, οι εργολάβοι και οι υπεύθυνοι που έδωσαν άδεια σε οποιοδήποτε κτίσμα ανεγέρθηκε σε δασικές ή αναδασωτέες εκτάσεις. Αντίστοιχη συντονισμένη δράση, που είχε ξεκινήσει και πάλι από το Διαδίκτυο, είχε γίνει πριν από δύο χρόνια, σε ένδειξη οργής και διαμαρτυρίας για τις φονικές πυρκαγιές του Αυγούστου 2007, που έκαναν στάχτη χιλιάδες στρέμματα πράσινου. Και τότε εκατοντάδες πολίτες, φορώντας μαύρα ρούχα, είχαν γεμίσει την πλατεία Συντάγματος. Αυτή τη φορά οφείλουμε όλοι το μήνυμα να είναι πιο ηχηρό, πιο αποφασιστικό, πιο συντονισμένο".

Μ.ΜΥΣΤ. (mystamar@enet.gr)

Πρίν δύο χρόνια ενεργοί πολίτες της Θεσσαλονίκης συγκεντρωθήκαμε στον Λευκό Πύργο ντυμένοι στα μαύρα σε μια βουβή διαμαρτυρία. Αφορμή ήταν οι πυρκαγιές στην Πελοπόννησο, μια μαύρη σελίδα στην ιστορία της συστηματικής καταστροφής του φυσικού περιβάλλοντος στη χώρα μας.

Σήμερα, μετά το έγκλημα που συντελέστηκε και στην Αττική, ο εφησυχασμός είναι ολέθριος. Η αναποτελεσματικότητα ενός ολοένα και πιο διεφθαρμένου κρατικού μηχανισμού και η διαιώνιση της χειραγώγησης των πολιτών από τη μηντιοκρατία και τους απολιθωμένους μηχανισμούς πολιτικής εκπροσώπησης δεν αφήνουν περιθώρια για ευσεβείς πόθους. Απέναντι σε έναν εφιάλτη που γίνεται πλέον μέρος της καθημερινότητάς μας, η αντίδρασή μας, βουβή ή ηχηρή, πρέπει να γίνει αισθητή. Η Αττική είναι δίπλα μας και η φωτιά δεν έχει μπεί στο σπίτι του γείτονα αλλά ήδη καίει το δΙκό μας σπίτι.

Παρασκευή 28 Αυγούστου 2009

στις 7:00 μ.μ.

ΟΛΟΙ

με μαύρα ρούχα

στoν Λευκό Πύργο

Ενημέρωση στο twitter
#grfires

http://twitter.com/#search?q=%23grfires

ACT NOW!

Παρασκευή 28 Αυγούστου 2009

στις 7:00 μ.μ.

ΟΛΟΙ

με μαύρα ρούχα

στην Πλατεία Συντάγματος

Δημόσια έκκληση για κοινή δράση και συντονισμό των bloggers και των ενεργών πολιτών όπου με κάθε τρόπο (SMS, τηλέφωνα κλπ) να μεταδώσουν το ακόλουθο μήνυμα:

“Καλούμε όλους τους ενεργούς πολίτες και κάθε συλλογικότητα σε ανοιχτή δημόσια διαμαρτυρία την Παρασκευή 28 Αυγούστου 2009, στις 7.00μμ στην Πλατεία Συντάγματος όπου:
1. Θα κατατεθούν στο προεδρείο της καμένα δέντρα στην Βουλή σαν απάντηση της φύσης και των ενεργών πολιτών στις πολιτικές που τα έκαψαν
2. Όλα τα καμένα τουλάχιστον των τελευταίων 10 ετών θα απαιτηθεί να κυρήσσονται αυτόματα αναδασωτέα στην πράξη και
3. Αν βρεθούν κτίσματα σε δασικές ή αναδασωτέες εκτάσεις να καταδικάζονται για κακουργήματα οι ιδιοκτήτες του κτίσματος, ο εργολάβος και οι υπεύθυνοι που έδωσαν άδειες ( Πολεοδομία, ΔΕΗ ) και να τους επιδικάζονται και τα έξοδα κατεδάφισης του.”

http://dosepasa.wordpress.com/2009/08/23/463/

Ενημέρωση στο twitter
#grfires

http://twitter.com/#search?q=%23grfires

Οι εικόνες χορεύουν στην Αρλ

Στους καιρούς της κρίσης η φωτογραφία αντιστέκεται

Hyper 08, Ρουέν, Γαλλία, 2007 .© Denis Darzacq /Agence VU

«Σούπερ μάρκετ της φωτογραφίας» είχε αποκαλέσει το 1989 το φεστιβάλ της Αρλ ο μεγάλος ελβετοαμερικανός φωτογράφος Ρόμπερτ Φρανκ, προκαλώντας σχεδόν διπλωματικό επεισόδιο και πικραίνοντας τους γάλλους φίλους του. Είκοσι χρόνια αργότερα, ο φακός του Ντενί Νταρζάκ απαθανατίζει χορευτές του δρόμου να εκτελούν ακροβατικές φιγούρες σε σούπερ μάρκετ στη Ρουέν και το Παρίσι. Νεανικά κορμιά διαταράσσουν την πειθαρχημένη οργάνωση των σύγχρονων ναών κατανάλωσης, χωρίς άλλο σκοπό πέρα από τη χαρά της προσωπικής έκφρασης. Μια φωτογραφία που χορεύει, μαζί με χιλιάδες άλλες, στην Αρλ, στη γιορτή της παγκόσμιας φωτογραφίας.


Ιούλιος 2009. Το μακρύ καλοκαίρι της φωτογραφίας ξεκίνησε, εκπληρώνοντας την ευχή του Βαν Γκόγκ «Ας σμίξουν οι καλλιτέχνες στην Αρλ». Στις 60 εκθέσεις που εγκαινιάστηκαν μεταξύ 7-12 Ιουλίου (θα διαρκέσουν ως τις 13 Σεπτεμβρίου), η μικρή πόλη της Προβηγκίας κατακλύστηκε από 12.000 επισκέπτες από τους οποίους 5.000 επαγγελματίες. Ανάμεσά τους βαριά ονόματα της διεθνούς φωτογραφικής σκηνής, βετεράνοι και νέοι δημιουργοί, φανατικοί του απρόμαυρου ή του έγχρωμου φιλμ, υπέρμαχοι της αναλογικής ή της ψηφιακής εικόνας, αλλά κι ανώνυμοι εραστές της από κάθε σημείο του πλανήτη.

Με τίτλο «Σαράντα χρόνια συναντήσεις, σαράντα χρόνια ρήξεις» η φετινή διοργάνωση απλώνεται σ’ όλη την πόλη και τα περίχωρα. Δεκάδες παρουσιάσεις, απονομές βραβείων, συνέδρια, potfolio reviews, εργαστήρια. Εκθέσεις στο μοναστήρι του Μονμαζούρ, στον καθεδρικό του Σαιν Τροφίμ, στον Χώρο Βαν Γκόγκ. Περατσάδες στην Πλας ντε Λα Ρεπυμπλίκ, συναυλίες και προβολές στο Αρχαίο Θέατρο, γλέντι μέχρι πρωίας στη «Νύχτα της Χρονιάς» στις 10 Ιουλίου στη φτωχογειτονιά της Ροκέτ. Πάρτι γενεθλίων: οι «Διεθνείς Συναντήσεις Φωτογραφίας της Αρλ» γιορτάζουν τα 40 τους χρόνια.

Σε μια από τις πρώτες του εμφανίσεις ως υπουργός Πολιτισμού, ο Φρεντερίκ Μιτεράν, σκηνοθέτης ο ίδιος ενός ντοκιμαντέρ για το φωτογραφικό πρακτορείο Rapho, εξήγγειλε τη δημιουργία στην Αρλ ενός μεγάλου κέντρου φωτογραφικής κληρονομιάς. Απονέμοντας το παράσημο του Ιππότη των Γραμμάτων και των Τεχνών στη Μάγια Χόφμαν, Πρόεδρο του Ιδρύματος LUMA και μεγάλης χορηγού του φεστιβάλ, ο υπουργός επιβράβευσε την πρωτοβουλία της για τη μετατροπή των σιδηροδρομικών αποθηκών σε μια τεράστια Τεχνόπολη. Η Αρλ, που ήδη φιλοξενεί την Εθνική Σχολή Φωτογραφίας και τον εκδοτικό οίκο Actes Sud, γίνεται πλέον η αδιαφιλονίκητη παγκόσμια πρωτεύουσα της φωτογραφίας.

Σαράντα χρόνια συναντήσεις, σαράντα χρόνια ρήξεις

Οι «Διεθνείς συναντήσεις φωτογραφίας της Αρλ» διάλεξαν να τιμήσουν φέτος προσωπικότητες που σημάδεψαν την περιπετειώδη διαδρομή του θεσμού, όπως άλλωστε το θέλει και ο τίτλος της φετινής διοργάνωσης «Σαράντα χρόνια συναντήσεις, σαράντα χρόνια ρήξεις». Σε αυτό το πλαίσιο αφιερώθηκαν αναδρομικές εκθέσεις σε παλαίμαχους δημιουργούς, όπως τον πρύτανη της γαλλικής σχολής της ανθρωπιστικής φωτογραφίας Βιλί Ρονί (99 ετών), τον Λυσιέν Κλεργκ (συνιδρυτή του φεστιβάλ μαζί με τον Ζαν-Μωρίς Ρουκέτ και τον Μισέλ Τουρνιέ το 1969), τον Ρομπέρ Ντελπίρ, μια από τις μεγαλύτερες μορφές στην καλλιτεχνική διεύθυνση φωτογραφικών εκθέσεων και εκδόσεων τα τελευταία 60 χρόνια.

«Πλατεία Βαντόμ», Παρίσι, 1947. © Willy Ronis/Rapho

Ο Βιλί Ρονί (γεν. 1910) εκπροσωπεί την ανθρωπιστική σχολή της γαλλικής φωτογραφίας, με αγαπημένα θέματα καθημερινές σκηνές από τους δρόμους του Παρισιού. Είτε φωτογραφίζει τις γάμπες μιας γυναίκας, είτε απεργίες στα εργοστάσια της Σιτροέν και της Ρενώ, ο Ρονί αποφεύγει την αισθηματολογία και την αισθητική εξιδανίκευση. Η αποτύπωση της «αποφασιστικής στιγμής», η ανεκδοτολογική ματιά, η τρυφερότητα, είναι οι αφηγηματικές στρατηγικές μιας ολόκληρης γενιάς φωτογράφων που καταγράφουν την πεζή πραγματικότητα «για ν’ αλλάξουν τον κόσμο».

Μαγεμένη Ιοκάστη, Λος Άντζελες/Νέα Υόρκη 2009 © Lucien Clergue

Στη σειρά «Έρως και Θάνατος» ο Λυσιέν Κλεργκ συνδυάζει σε επάλληλα τυπώματα ασπρόμαυρες και έγχρωμες λήψεις με φυσικό ή τεχνητό φως, αρχαίες μυθολογικές αναπαραστάσεις και χριστιανική εικονογραφία για να αιχμαλωτίσει «το αόρατο που διέπραξε την τρελή απερισκεψία να φανερωθεί» (Ζαν Κοκτώ). «Η φωτογραφία είναι πιο δυνατή από μένα, με κάνει ό,τι θέλει» λέει ο Κλεργκ, παραφράζοντας τον Πικάσο. Γέννημα-θρέμμα της Αρλ, κινηματογραφιστής και συγγραφέας, ο 75χρονος φωτογράφος υπήρξε συνιδρυτής των “Συναντήσεων”. Ο φακός του απαθανάτισε μεγάλες πνευματικές μορφές της Γαλλίας όπως τον Κοκτώ, τον Πικάσο, τον Ρολάν Μπαρτ.

Ονόματα όπως του Ντουέιν Μίκαλς, του Μάρτιν Παρ, της Ναν Γκόλντιν, σηματοδοτούν παραδειγματικά αυτή την ιστορία ρήξεων. Αλλά και νεότερων, όπως του Ιάπωνα Ναόγια Χατακεγιάμα, του Πορτογάλου Πάουλο Νοζολίνο, του Γερμανού Έλγκερ Έσερ. «Εκθέτουμε φωτογραφίες που προκάλεσαν συζητήσεις όταν πρωτοπαρουσιάστηκαν στην Αρλ, όπως τη σειρά “Μπαλάντα της σεξουαλικής εξάρτησης” της Ναν Γκόλντιν, που τόσο σημάδεψε τις Συναντήσεις το 1987, όταν ήταν ακόμα άγνωστη στην Ευρώπη», επισημαίνει ο καλλιτεχνικός διευθυντής, Φρανσουά Εμπέλ, Η Γκόλντιν, επίσημη γκεστ σταρ της φετινής διοργάνωσης, έφερε μαζί της και 13 αγαπημένους της φωτογράφους. Η «Μπαλάντα» της προβλήθηκε σε γιγαντοοθόνη στο Αρχαίο Θέατρο, τη βραδιά της απονομής των βραβείων, συνοδεία ζωντανής μουσικής από τους Tiger Lillies, μπροστά σε 2.500 θεατές.

Η Ναν και ο Μπράιαν στο κρεβάτι, Νέα Υόρκη, 1983 © Nan Goldin

Φωτογραφία της Ναν Γκόλντιν από τη σειρά «Μπαλάντα της σεξουαλικής εξάρτησης», μια αυτοεξομολόγηση γραμμένη με φωτογραφικές εικόνες. Γεννημένη το 1953 στην Ουάσιγκτον, η Γκόλντιν φιλοτέχνησε επί 30 χρόνια το χρονικό μιας περιπλάνησης –Βοστόνη, Βερολίνο, Λονδίνο, Τόκιο, Αίγυπτος, Νέα Υόρκη– με πυξίδα τη σεξουαλική ταυτότητα και τη μοναξιά μέσα στην ερωτική σχέση. Οι εικόνες της μετεωρίζονται ανάμεσα στην ποίηση και το φωτορομάντζο, το σινεμά και τη λογοτεχνία, την καλλιτεχνική φωτογραφία του δημιουργού και το πρωτόλειο κλισέ του ερασιτέχνη. Όπως λέει η ίδια, «η “Μπαλάντα” είναι η οικογένειά μου, η ιστορία μου».

Γκλάιντεμπουρν, Αγγλία, 2008. © Martin Parr / MAGNUM

Με τη φωτογραφική σειρά «Luxury» (Χλιδή), ο Μάρτιν Παρ, γεννημένος στο Μπρίστολ το 1953, επιχειρεί μια σαρκαστική αποτύπωση της επίδειξης του πλούτου. Φωτογραφίζοντας μεγαλοαστούς στην Αμερική και την Αγγλία ή νεόπλουτους στη Ρωσία, την Κίνα, την Ινδία και τα Εμιράτα, σε δεξιώσεις, δημοπρασίες έργων τέχνης και ιπποδρομίες, ο Παρ φιλοτεχνεί το χρονικό της σύγχρονης ματαιοδοξίας. Μια σαρδόνια κριτική ματιά στην απελπιστική κοινοτοπία της σύγχρονης απληστίας, που στους καιρούς της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης φαντάζει ιδιαίτερα προκλητική.

Τα βραβεία

Το βραβείο φωτογραφικού βιβλίου με σύγχρονη θεματολογία απονεμήθηκε στους Σουηδούς ΓΧ Ένγκστρομ και Άντερς Πέτερσεν για την έκδοση «From Back Home» ενώ το βραβείο φωτογραφικού ιστορικού βιβλίου στην Αμερικανίδα Σούζαν Μεζέιλας για την έκδοση «In History». Ο Λιθουανός Ριμάλντας Βικσράιτις, φωτογράφος του χωριού του και των αλκοολικών συγχωριανών του, απέσπασε το Βραβείο Découverte που απονέμεται σε δημιουργούς η δουλειά των οποίων έχει ανακαλυφθεί πρόσφατα.

Ο Ρόμαν και η φίλη του, Στοκχόλμη, 2001 © Anders Petersen
Βραβείο σύγχρονου φωτογραφικού βιβλίου (από κοινού με τον JH Engstrom)


Από τη σειρά Sources © JH Engstrom
Βραβείο σύγχρονου φωτογραφικού βιβλίου (από κοινού με τον Anders Petersen)


Susan Meseilas, In History.
Βραβείο ιστορικού φωτογραφικού βιβλίου


Γκριμάτσες του κουρασμένου χωριού. Λιθουανία, 1998. © Rimaldas Viksraitis
Βραβείο Découverte

Ένας άγνωστος Λιθουανός, ο Ριμάλντας Βικσράιτις, φωτογράφος του χωριού του και των αλκοολικών συγχωριανών του, απέσπασε το Βραβείο Découverte που απονέμεται σε δημιουργούς η δουλειά των οποίων έχει ανακαλυφθεί πρόσφατα. Επικράτησε απέναντι σε 14 άλλους συνυποψήφιους κι ο συναγωνισμός ήταν σκληρός. Οι κριτές τελικά ενέδωσαν στο αφοπλιστικό επιχείρημα του Μάρτιν Παρ, του ανθρώπου που τον ανακάλυψε και τον πρότεινε για το βραβείο: «Ψηφίστε τον κι αλλάξτε του τη ζωή».

Εικόνες για έναν καλύτερο κόσμο

“Μάρκο Πόλο”. Πολωνός άστεγος στο Δουβλίνο, Ιρλανδία, 2008 .
© Don McNeill Healy

Ο Ντον Μακ Χήλυ, γεννημένος το 1979 στο Κόρκ της Ιρλανδίας, καταθέτει τη μαρτυρία του για τις συνθήκες ζωής των οικονομικών μεταναστών στο Δουβλίνο. Με το πολυδιαφημισμένο οικονομικό θαύμα, η Ιρλανδία προσέλκυσε χιλιάδες Πολωνούς τα τελευταία χρόνια. Η κατάρρευση, μετά την οικονομική κρίση, άφησε πολλούς χωρίς δουλειά και χωρίς στέγη, όπως ο νεαρός Μάρκο της φωτογραφίας που περνάει τις μέρες του στα πάρκα. Αποφεύγοντας κάθε συναισθηματική ταύτιση, ο φωτογράφος διατηρεί απόσταση από το θέμα του, επιβεβαιώνοντας την αξία του φωτογραφικού ντοκουμέντου στις μέρες μας.

Το τείχος του Βερολίνου, Χριστούγεννα 1961
© Léon Herschtritt

Οι δυνάμεις του Συμφώνου της Βαρσοβίας εισβάλλουν στην Τσεχοσλοβακία.
Τρούτνοβ, κοντά στα πολωνικά σύνορα, Αύγουστος 1968. © Bohdan Holomicek

Ο Μποχντάν Χολόμιτσεκ (γεν. 1943), ηλεκτρολόγος σε εργοστάσιο, κατέγραψε με τον φακό του την προσωπική του ζωή αλλά και κι ένα κομμάτι ιστορίας της Τσεχοσλοβακίας. Όταν τα τεθωρακισμένα των «αδελφών σοσιαλιστικών κρατών» πέρασαν τα σύνορα για να συντρίψουν με τις ερπύστριές τους τις ελπίδες που γέννησε η Άνοιξη της Πράγας, η φωτογραφική μαρτυρία ήταν από μόνη της μια μορφή αντίστασης.

Είμαι ο Ντέιβ, Σαν Φρανσίσκο, Καλιφόρνια, ΗΠΑ, 1989. © Jim Goldberg / Magnum


Συμπλοκή, από τη σειρά Parties Communes (2005-2007)
© Éric Rondepierre




Ιούνιος στο Ματάρε, Ναϊρόμπι, Κένυα, 2006
© Christine Fenzl

Το ποδόσφαιρο σώζει τα παιδιά του δρόμου. Στη σειρά “κοιτώντας στο μέλλον – ποδόσφαιρο στο δρόμο”, η Γερμανίδα Κριστίν Φεντσλ αιχμαλωτίζει με το φακό της ένα παιδικό βλέμμα σε μια τενεκεδούπολη της Κένυας. Το 2005-2006, η Γερμανή φωτογράφος ( γενν. το 1967 στο Μόναχο), σε συνεργασία με τέσσερις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις που χρησιμοποιούν το ποδόσφαιρο για να βοηθήσουν τα παιδιά του δρόμου, έκανε ένα φωτογραφικό οδοιπορικό με διαδοχικούς σταθμούς το Λονδίνο, τα Σκόπια, το Σάο Πάολο και το Ναϊρόμπι.

Από τη σειρά Πρόγευμα στη χλόη, 2003.
© Jean-Claude Bélégou


Κουτάβι ανάμεσα στα πόδια, 1999. © Roger Ballen.


Τοπίο φάντασμα 3, Σαγκάη, 2007
© Yang Yongliang


Rocket Man. Ακτή Dungeness, Κεντ, Αγγλία, 1979.
© Brian Griffin

Χρώμα Αρχιπελάγους

Στοχαστικός διάπλους στο φως του Αιγαίου από τον Στράτο Καλαφάτη

Προσωπική γραφή και στοχασμός πάνω στο χρώμα είναι τα δυο μοτίβα που διατρέχουν τη φωτογραφική διαδρομή του Στράτου Καλαφάτη. Με αφετηρία την αρχετυπική ασπρόμαυρη τοπιογραφία μιας αυτοσχέδιας, χωρίς φακό (pinhole) κάμερας, μετάβαση στην εκτυφλωτική χρωματική έκρηξη που εικονογραφεί μια μύχια αυτοβιογράφηση, κι από κεί επιστροφή στη μονοχρωματική λιτότητα και τον αναστοχασμό. Κοινoί παρονομαστές αυτής της πορείας: το άψογα δομημένο κάδρο, η γεωμετρική σοφία της σύνθεσης, η λιτότητα της αφήγησης Με τη σειρά «Αρχιπέλαγος» η αποθέωση του μπλε, σε όλες τις διαβαθμίσεις της παλέτας του προσθέτει μια νέα ψηφίδα στο φωτογραφικό του αλφαβητάρι.

Στην ατομική του έκθεση, στη γκαλερί Kalfayan (Χάρητος 11, Κολωνάκι), φιλοξενούνται έργα αυτής της σειράς. Τμήμα της είχε αρχικά παρουσιαστεί το 2006, στην 10η Μπιενάλε Αρχιτεκτονικής της Βενετίας, στο πλαίσιο της επίσημης ελληνικής συμμετοχής, με τον γενικό τίτλο «Το Αιγαίο: Μια διάσπαρτη Πόλη». Το ελληνικό αρχιπέλαγος, «ύλη της νοσταλγίας» κατά τον τεχνοκριτικό Νίκο Ξυδάκη. γίνεται η πρώτη ύλη της δημιουργικής ματιάς του Στράτου Καλαφάτη. Μακρινοί ορίζοντες και άδεια καταστρώματα, η γραμμή που αφήνει πίσω του το πλοίο, η απεραντοσύνη του γαλάζιου, το ονειρικό παιχνίδι του φωτός ανάμεσα στο χάραμα και το λυκόφως, το ταξίδι ως διάπλους ενδοσκόπησης και αυτοεξερεύνησης.


«Στο “Αρχιπέλαγος”, αρχές καλοκαιριού του 2006, ο προορισμός ήταν η ίδια η αφετηρία και η η διαμονή το ίδιο το ταξίδι», μας λέει ο Στράτος Καλαφάτης. «Με αυτή τη σειρά ολοκληρώνεται μια αισθητική αναζήτηση που ξεκίνησε με τις “Αρχέτυπες εικόνες” (1994-1997) και συνεχίστηκε με το “Ημερολόγιο” (1998-2002) και αργότερα με τη συμμετοχή μου στο πρότζεκτ “‘European Eyes on Japan-Japan Today” (2005). Πάντα κοιτάζω είτε αυτό που έρχεται είτε αυτό που αφήνω. Αν υπάρχει ένα στοιχείο που κυκλικά επαναδιαπραγματεύομαι στη δουλειά μου, αυτό είναι το νερό, το υδάτινο στοιχείο».

Φωτογραφίες που, στον αντίποδα κάθε ρεαλιστικής σύμβασης, εγκαλούν την ατελή μας όραση. Περιγράφοντας τις εικόνες του Στράτου Καλαφάτη ο Κριστιάν Κοζόλ, καλλιτεχνικός διευθυντής της γκαλερί VU στο Παρίσι σημειώνει: «Περισσότερο ίσως από τη γοητευτική τους διάσταση, οι λεπτεπίλεπτες μινιατούρες που πάλλονται στο ρυθμό μιας αέναης εξέλιξης, μικρή μουσική φωτός που ενδύεται τα στολίδια μιας προφανούς ομορφιάς, μας καλούν ν’ αμφισβητήσουμε τον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο. Και παράλληλα να σκεφτούμε τις αντιφάσεις στις σχέσεις μας με το πραγματικό και μαζί τη βαθιά ουσία της φωτογραφίας. Δεν πρόκειται λοιπόν ούτε για φωτογραφίες με χρώμα, ούτε για φωτογραφίες σε χρώμα, αλλά μάλλον για χρώματα που έγιναν φωτογραφία», («Ημερολόγιο», Εκδόσεις ΑΓΡΑ, 2004).

Διάρκεια έκθεσης: 2 Ιουλίου – 26 Σεπτεμβρίου 2009.

Last Waltz for Pina Bausch

Pina Bausch
1940-2009

500 κάμερες, 500 στιγμές ζωής

Οι παλαιστινιακοί προσφυγικοί καταυλισμοί στον Λίβανο μέσα από τα μάτια των παιδιών

Η προσφυγιά στοιχειώνει τις μέρες μας. Περιδιαβαίνοντας τους δρόμους του Μεταξουργείου, αναζητώντας με τον χάρτη ανά χείρας τους διάσπαρτους στον αστικό ιστό παλιούς, άδειους χώρους που φιλοξενούν το πρόγραμμα REMAP2, παράλληλο με τη 2η Μπιενάλε της Αθήνας, ο φιλότεχνος θα σκοντάψει πιθανόν σε κάποιο αστυνομικό μπλόκο: μία από τις πολλές επιχειρήσεις-σκούπα για την πάταξη της ««λαθρομετανάστευσης» που είναι σε εξέλιξη.

Στον ημιόροφο του κτιρίου της οδού Λεωνίδου 15 στο Μεταξουργείο φιλοξενείται μια έκθεση φωτογραφίας μ’ έναν παράξενο τίτλο. «LAHZA» σημαίνει στα αραβικά στιγμή αλλά και φευγαλέα ματιά. Ένα πρωτότυπο εγχείρημα με σκοπό να αποτυπώσει στιγμές ζωής από 12 παλαιστινικούς προσφυγικούς καταυλισμούς στον Λίβανο μέσα από τα μάτια των παιδιών.


Όλα ξεκίνησαν το 2007 από μια ιδέα του Ραμζί Χαϊντάρ, βετεράνου φωτορεπόρτερ του πρακτορείου Agence France Press. Επιστρέφοντας στον Λίβανο, μετά την κάλυψη της αμερικανικής εισβολής στο Ιράκ, προσπαθεί να μυήσει στη φωτογραφία τα παιδιά των προσφυγικών σταρτοπέδων. Σε συνεργασία με τον Μη Κερδοσκοπικό Οργανισμό ZAKIRA («μνήμη» στα αραβικά) επιστρατεύει μια ομάδα από φωτογράφους, καλλιτέχνες και εθελοντές. Η αρχή γίνεται με χαρτί και μολύβι. Παιδιά ηλικίας 7-12 ετών ζωγραφίζουν σκηνές από τις αντίξοες συνθήκες ζωής τους, τους φόβους και τις ελπίδες τους.. Στη συνέχεια τούς μοιράζονται 500 κάμερες μιας χρήσης.


«Το κλειδί» εξηγεί ο Χαϊντάρ, «είναι ότι πίσω από κάθε εικόνα κρύβεται μια ιστορία. Το πέρασμα από τη ζωγραφιά στη φωτογραφία έγινε φυσικά, γιατί τα παιδιά είχαν ήδη μια σαφή αντίληψη για τη σημασία της εικόνας: αυτήν της Παλαιστίνης, μέσα από τηλεοπτικές εικόνες, εφημερίδες, ιστορίες που ακούν απ’ τους γονείς τους. Είναι ο μόνος τρόπος να επανασυνδεθούν με την πατρίδα τους». Η σοδειά ήταν εντυπωσιακή: 13.500 φωτογραφίες από τις οποίες επιλέχτηκαν τελικά 141. Ακολούθησε η έκδοση ενός λευκώματος, εκθέσεις στη Βηρυτό και το Παρίσι, τηλεοπτικά αφιερώματα στο CNN και σε άλλα διεθνή δίκτυα. «Δημιουργήσαμε έναν χώρο όπου η φωτογραφία και το νόημά της μπορούν να συζητηθούν… όπου η φωτογραφία δεν αντανακλά απλώς την κουλτούρα αλλά γίνεται οργανικό μέρος της».

Διάρκεια έκθεσης έως 26 Ιουλίου και από 2 Σεπτεμβρίου έως 4 Οκτωβρίου 2009.
Ώρες Λειτουργίας: από Τετάρτη έως Κυριακή, 17:00 – 21:00.

Εξέγερση στο Ιράν / Ο πόλεμος της ενημέρωσης [αναδημοσίευση από http://hackiran.tumblr.com/]

IRAN REVOLUTION/
INFOWAR 2009

http://hackiran.tumblr.com/
Jun 24 1:56 am

Excerpts from The Green Brief / The State of Iran 6/23

Josh Shahryar from Anonymous Iran brings us this.

1. Although most sources had confirmed that there was going to be a strike today in Tehran, the city had only partially closed down its shops. Throughout the day reports kept arriving that Mousavi had not ordered the strike, however, most people continued urging protesters to comply with the strike. It seemed that there was a complete lack of coordination between the movement and its leader. This is the first time it has happened, however, and seems to be a direct result of government’s tireless efforts at trying to jam communications between protesters and their leaders.

2. There were sporadic reports of a more successful strike in parts of the Kurdish-inhabited areas of northwestern Iran. In Kurdistan province, the cities of Sanadanj and Seqqez were reported to have had half their shops closed. There were also reports from Mahabad in Western Azerbaijan province to the north of Kurdistan province. That city is also inhabited by Kurds. The main stream media has not confirmed these reports; however, sources were pretty uniform about the veracity of them. (many many tweets in Farsi about this earlier) There have been unrests in Mashhad and Tabriz as well, but no solid news came out for us to investigate further.

3. People in Tehran, though, acted in different ways to continue to defy the authorities. There were anti-government posters stuck on walls, anti-government slogans adorned parts of the walls of the city (I am holding off on posting one of these until I get the go-ahead for security reasons) and waves of small rallies broke out in various parts of the city. Car headlights were turned on in the city at dark to commemorate those killed in the protests and chants of Allah o Akbar continued to ring loudly at night. Among these chants, there were also chants of “Death to the Dictator” and surprisingly enough, some people also chanted “Death of Khamenei” – although the last one was only reported in isolated areas.

4. The city of Tehran was literally crawling with Basijis and police. There were roadblocks everywhere and the streets were heavily patrolled by the security forces. Most sources complained that going outside was dangerous for anyone – even if the person wasn’t a protester as security forces continued to beat up anyone they could get their hands on.

5. There were reports of clashes in northern, western and eastern Tehran between small numbers of protesters and the security forces, though; no news of any casualties reached us. Shots were fired late at night as well, but still no word of casualties today. (No tweets/messages my way of casualties today, just injuries) People had started small fires on the streets that were continuously being put down by the security forces.

6. Arrests continue to take place throughout the day. Journalists from Kalemeh newspaper were picked up and there were unconfirmed reports of the arrest of at least 2 journalists affiliated with the foreign media, however, the latter claim could not be independently verified. One of these is a Greek reporter with the Washington Times. The government has now announced the creation of a special court in order to investigate and decide the cases of people who have been so far arrested by the government.

7. There was also sickening news of security forces asking the families of protesters who’d been killed for large sums of money – typically between 3-5 thousand dollars - as a “bullet fee” if they wanted the bodies of their dead relatives back. At least two cases were confirmed by our reliable sources, but it seems to have not picked up with MSM yet. (One confirmed case I’ve heard of) Also, relatives of protesters went today to Evin prison to see if they could get information about the ones arrested recently. They were turned away without a chance to verify whether their relatives were in custody.

8. The Iranian government continued to blame the West for Iran’s current state of affairs. (Israel too… oh, if only they knew..) As a direct result of this, Iran expelled to British diplomats in protest, resulting in the expulsion of two Iranian diplomats by the British government. There are reports of the EU mulling over imposing sanctions against Iran. Shirin Ebadi – the Nobel Peace Prize laureate from Iran – has asked the world to only impose political and not economic sanctions on Iran.

9. Mousavi and Khatami’s offices have told their supporters to use a different tactic to get their demands by going to the bazaars with their families everyday starting Tuesday at 9 and not buy anything at all. If anyone is to ask them, they’re to say they’re there to shop. According to Khatami, time had come people to stop wasting their energies on the government in the old ways and start new ways of defying the authorities’ refusal to meet their demands. According to Khatami, the actions described above will halt all business in Tehran. (Civil Disobedience instead of violent protests)

10. State media in Iran are continuing to denounce protesters as thugs, hooligans and terrorists. It has been reported that Keyhan Daily’s tomorrow’s edition is going to call for Mousavi’s arrest. Reports were also published and broadcasted about Mohsen Rezaee – on of the four candidates during the election – has taken back all his complaints against the elections. Khamenei has extended the period for registering complaints against the elections for five more days. The deadline was Wednesday, before.

11. Throughout the day, there were reports of Mousavi organizing a fresh rally as well as Karoubi calling on people to stage rallies in different locations. Both leaders were said to have wanted rallies late afternoon on Thursday. Yet, the reports were often so conflicted that for now, the place and time of the protests cannot be verified. As before, it seems they are trying to confuse the government into keeping less armed personnel around the protest area by not letting them know where it’s actually at. So far, reliable sources have mostly agreed upon a rally at Baharestan Square in the late afternoon. (What I’ve heard, but fearful this message may be too widespread and govt. forces will be waiting)

12. There was word all over twitter about Britain freezing more than a billion dollars worth of Iranian assets as a result of the protests. However, this had actually happened way before the protests as a result of Iran’s non-compliance with the recommendations of IAEA during the nuclear standoff. The news of Iranian footballers that wore green bands in their game against South Korea being forcibly retired has been confirmed. (Unsurprising, but brave of the players)

Today it was very difficult to get news out of Iran as people were definitely feeling the effects of the government crackdown and bandwidth was very limited. It looks like judging from the traffic to my proxy, though, that more people have caught on about using SSL and communication may improve somewhat in the days to come. Don’t give up hope, we’re still here.

Good Night, and Good Luck —@kappuru
Jun 24 2:57 am

Why We Fight

I’ve decided to respond to the numerous emails and tweets about what the purpose of this blog is and why I’m running it. I’m trying to keep myself out of the spotlight and focus on the story here, so this is all I will say.

I am not an dissident. I am not a mujahideen. I am not a journalist. I am not a hipster-revolutionary. I am not one of Mousavi’s long-time supporters. I wrote a report about the deposed Shah of Iran in seventh grade. I went to a hookah bar once with a guy named Faison. I am not prepared for the role that I have fallen into accidentally.

But I am not alone. You are with me, and together, we can support and effect change in Iran.

Yesterday, there were 14 sites with pictures identifying protesters.

Today, at posting time, as of five minutes before I started typing these words.. there are none (that are drawing any significant numbers of traffic.)

Three days ago, this blog didn’t exist.

Today, it is one of the top blogs on this service.

Saturday, a girl named Neda was shot in the chest, to die a lonely death in the streets of Tehran.

Today, she is a symbol of the revolution.

The road ahead is dark and filled with unknown obstacles. But we will overcome them. Resistance to the Shah of Iran started in 1946. He was deposed nearly 30 years later. All they had was a lone BBC radio station to carry the message of the revolution.

The people of Iran have us. (And yeah, the BBC is still around too)

Don’t give up… Hope is still alive in Iran.

feel free to reblog and tweet, and keep the information flowing— @kappuru
http://hackiran.tumblr.com/

The revolution will be televised… after we’ve posted it on Youtube.

see also

http://twitter.com/#IranElectionhttp://www.amnesty.org/en/iran-election-unrest