Γιατί οι Παλαιστίνιοι θα πρέπει να θεωρούνται «αξιόπιστοι συνομιλητές» όταν δεν έχουν χώρα; Γιατί να έχουν μια χώρα, αφού τους την πήραν; Δεν τους έχει δοθεί ποτέ άλλη επιλογή από την άνευ όρων παράδοση. Τους προσφέρεται μόνο ο θάνατος. Στον πόλεμο κατά του Ισραήλ, οι ισραηλινές ενέργειες θεωρούνται νόμιμα αντίποινα (ακόμα κι αν φαίνονται δυσανάλογα), ενώ οι παλαιστινιακές ενέργειες χαρακτηρίζονται αποκλειστικά ως τρομοκρατικά εγκλήματα. Και ένας θάνατος Άραβα δεν έχει το ίδιο βάρος ή σημασία με έναν θάνατο Ισραηλινού.
Από το 1969, το Ισραήλ βομβαρδίζει και σφυροκοπά ανελέητα τον νότιο Λίβανο. Έχει αναγνωρίσει ρητά ότι η πρόσφατη εισβολή σε αυτή τη χώρα δεν ήταν απάντηση στις ενέργειες των Παλαιστίνιων κομάντος στο Τελ Αβίβ (τριάντα χιλιάδες στρατιώτες εναντίον έντεκα τρομοκρατών), αλλά η προμελετημένη κορύφωση μιας ολόκληρης σειράς επιχειρήσεων για τις οποίες διατήρησε την πρωτοβουλία. Για μια «τελική λύση» στο παλαιστινιακό πρόβλημα, το Ισραήλ μπορεί να βασιστεί στην σχεδόν ομόφωνη συνενοχή άλλων κρατών, αν και με ποικίλους βαθμούς λεπτότητας και επιφυλακτικότητας. Οι Παλαιστίνιοι, άνθρωποι χωρίς γη ή κράτος, αποτελούν ενόχληση για όλους. Παρά το γεγονός ότι έλαβαν όπλα και χρήματα από ορισμένες χώρες, ξέρουν για τι πράγμα μιλάνε όταν δηλώνουν ότι είναι εντελώς μόνοι. Οι Παλαιστίνιοι μαχητές ισχυρίζονται επίσης ότι μόλις κέρδισαν μια νίκη. Είχαν αφήσει μόνο ομάδες αντίστασης στο νότιο Λίβανο, οι οποίες φαίνεται να άντεξαν αξιοσημείωτα καλά. Αντίθετα, η ισραηλινή εισβολή έπληξε αδιακρίτως Παλαιστίνιους πρόσφυγες, Λιβανέζους αγρότες και έναν ολόκληρο πληθυσμό φτωχών εργατών γης. Η καταστροφή χωριών και πόλεων, καθώς και οι σφαγές αμάχων, έχουν επιβεβαιωθεί. Χρήση βομβών με σφαιρίδια έχει αναφερθεί σε αρκετές περιοχές. Αυτός ο πληθυσμός του νότιου Λιβάνου φεύγει και επιστρέφει συνεχώς εδώ και αρκετά χρόνια, σε μια αέναη έξοδο, υπό το βάρος των ισραηλινών πληγμάτων, που η διαφορά τους από τις τρομοκρατικές ενέργειες είναι δυσδιάκριτη. Η τρέχουσα κλιμάκωση έχει αφήσει διακόσιες χιλιάδες ανθρώπους άστεγους. Το Κράτος του Ισραήλ εφαρμόζει στον Νότιο Λίβανο τη μέθοδο που αποδείχθηκε επιτυχημένη στη Γαλιλαία και αλλού το 1948: είναι η «Παλαιστίνη» του Νοτίου Λιβάνου.
Gilles Deleuze, «LES GÊNEURS», δημοσιευμένο στην εφημερίδα Le Monde, 7 Απριλίου 1978.
.jpeg)
