Από πού έλκει το όνομά της η μαθητική ροκ μπάντα της δεκαετίας του '70
"Ζαβοβαρυμπλαχνιάρικα"
Παραθέτω από μνήμης τη μείζονα ποιητική σύνθεση του Αλεξάνδρου Σχινά, μια ελεγεία αφιερωμένη στη ζωή των χορταριών που φυτρώνουν δίπλα στις ράγες του τραίνου:
Ατμοτσουκνιδομέθυστα, χόρτα γρασοβρυξούντα, κι όλα μαζί φριζέλι. / Κει που διαδοχθορίζανε και θολογουσταριόταν, το ραμαγνίδι το μικρό, τ' αναιδοψηλαρώτικο, περιγελάει το φουτσάφ και πάει να το ξηγήσει. / Μα, το φουτσάφ επέρασε ζαβοβαρυμπλαχνιάρικο και ανεμοπατήκωτο, και ροδοζούπηξέ τα. / Κι απ' τα ραμαγνιδόζουμα βγήκαν τρία φριζελοειδή. που ποιος να ξέρει αν ήταν, χόρτα ραμαγνιδόζουμα, χόρτα γρασοβρυξούντα.
Ο (έτερος) Αλέξανδρος Σχινάς ήταν ένας έλληνας αναρχικός που γεννήθηκε στο χωριό Κανάλια του Βόλου, γύρω στις αρχές της δεκαετίας του 1870 και δολοφονήθηκε από τη χωροφυλακή στη Θεσσαλονίκη, στις 6 Μαίου του 1913. Είναι γνωστός για την εκτέλεση του βασιλιά Γεωργίου του Α' στη Θεσσαλονίκη, στις 18 Μάρτη του 1913.
Το συγκρότημα "Ζαβοβαρυμπλαχνιάρικα", επανδρωμένο από μαθητές της Ιωνιδείου Προτύπου Σχολής Πειραιά στις αρχές της δεκαετίας του '70, έχει εκτελέσει συνοπτικά και ανάλγητα πολλά άσματα της rock μουσικής φιλολογίας της εποχής.
Καθημερνά χορταίνουμε τους άγιους τα μεσημέρια Του ήλιου ο έρωτας ξεσπάει στα κεφάλια μας με βια Ρυάκια από υδράργυρο ξεχύνονται στα χέρια Και στη σιωπή πεθαίνουνε χρυσά πουλιά
Κι είμαστε όλοι εδώ
Για γέλιο και για κλάμα Κι είμαστε όλοι εδώ
Καθένας να διαλέξει τη δική του φυλακή Κι είμαστε όλοι εδώ
Την τρέλα του ο καθείς για να σκοτώσει Κι είμαστε όλοι εδώ
Για να πεθάνουμε από λογική
Παιδί τριών χρονών λάτρευα τα περβόλια Μια μέρα κάτι έγινε ή κάποιος… Περαστικός διαβάτης κάτι είπε Ένας στρατιώτης κάτω απ’ την τριανταφυλλιά θαμμένος Κι η μαύρη αράχνη έλεγε «Μην κλαίτε» Παρηγοριά στη θλίψη των παιδιών Την ώρα που κατέβαινε για να μας πιει ο ήλιος Την ώρα αυτή που σου μιλώ, την ώρα των περιβολιών
Κι είμαστε όλοι εδώ
Για γέλιο και για κλάμα Κι είμαστε όλοι εδώ
Καθένας να διαλέξει τη δική του φυλακή Κι είμαστε όλοι εδώ
Την τρέλα του ο καθείς για να σκοτώσει Κι είμαστε όλοι εδώ
Για να πεθάνουμε από λογική
["Les Vergers" της Brigitte Fontaine, μτφρ. Δημήτρης Κοσμίδης για την παράσταση "Γυναίκες" του Wajdi Mouawad, Ελληνικό Φεστιβάλ, Ηρώδειο 9 Ιουλίου 2011]
Les vergers
Tous les jours à midi on rassasie les saints
Le soleil amoureux exerce sa violence
Des ruisseaux de mercure envahissent les mains
Et des oiseaux dorés meurent dans le silence.
Nous sommes tous ici
Pour pleurer et sourire
Nous sommes tous ici
Pour choisir nos prisons
Nous sommes tous ici
Pour tuer nos délires
Nous sommes tous ici
Pour mourir de raison.
J'aimais trop les vergers lorsque j'avais trois ans
Un jour il y a eu quelqu'un ou quelque chose
Un passant qui a dit quelques mots en passant
Un soldat enterré sous le buisson de roses.
Il ne faut pas pleurer disait l'araignée noire
Et elle consolait les enfants affligés
A l'heure où le soleil descendait pour nous boire
A l'heure où je te parle à l'heure des vergers.
Sommes-nous tous ici
Pour pleurer et sourire
Sommes-nous tous ici
Pour choisir nos prisons
Sommes-nous tous ici
Pour tuer nos délires
Sormnes-nous tous ici
Pour mourir de raison.
μουσική: δάνειο από την "ιστορία της Μαρίας" του Βασίλη Νικολαΐδη
Το έμβλημα του τόπου, ο Γιωργάκης,
πάντα ήθελε να γίνει Πλανητάρχης
Εξ απαλών ονύχων είχε ονειρευτεί
απ' τα χείλη του να κρέμεται η οικουμένη
και με μια κίνησή του καλοζυγισμένη
να προκαλέσει διεθνή ζητωκραυγή
Μετρημένος, συνετός και πατριώτης
με πυγμή, με τσαγανό μα και ιππότης...
Τι άλλο θα βρω για να σας πω μισές αλήθειες
είναι περίπλοκες της κάστας οι συνήθειες...
Βιοπάλη, διασπορά και εξορία,
συγκροτούν μια λαμπερή βιογραφία,
ο πατέρας του τον παίρνει στη δουλειά του
κι έτσι βάζει σε τροχιά τα όνειρά του...
Μία μέρα μια γυναίκα τον πλευρίζει
"κακομοίρη μου", στ' αυτί τού ψιθυρίζει
"ο Ανδρέας είναι, λένε, τροτσκιστής
να φοβάσαι τα παιδιά της Αλλαγής"
Τα ζιβάγκο πρέπει να εγκαταλείψει,
μουστάκι αφήνει για να μοιάζει με τον Τρίτση!
Από Τρίτσης πως κατέληξε Ομπάμα,
το γνωρίζει μόνο η ίδια του η μάνα...
Από δίπλα, εντός-εκτός κι επί τα αυτά του,
όλοι κοίταζαν αν μοιάζει στον μπαμπά του!
Δεν του πήγαινε να γίνει λαοπλάνος
μα ούτε να κάθεται και να κοιτάει σα χάνος...
Όταν πήρε εν μία νυκτί το δαχτυλίδι
ένα σχέδιο είχε καταστρώσει ήδη:
μια κυβέρνηση μη κυβερνητική
με αρχηγό έναν αντιεξουσιαστή
Οι εκλογές ήταν χαμένες από χέρι,
μα επιτέλους λάμπει το δικό του αστέρι!
Oι καινούργιοι καταστρώνουνε καριέρες
κι οι παλιοί μετρούν ανάποδα τις μέρες
Kάθε τρίμηνο μια πρόταση μομφής
κι ολοένα να πληθαίνουν οι Κινέζοι της βουλής
Eδώ στο άβατο πατάει το παρακράτος
κι αυτοί μπαλώνουνε του Κορκoνέα το "κατά λάθος"
Κάποιος βρέθηκε να τον διαφωτίσει,
σε αεροπλάνο θα τον είχε συναντήσει
"Μ' ένα κόμμα διαλυμένη συμμορία
πως θα γράψεις βρε Γιωργάκη ιστορία;
Του Έλληνα ο τράχηλος ζυγό δεν υπομένει
παρ' εκτός και του τον φέρουν οι γνωστοί-άγνωστοι ξένοι..."
Σε μια χώρα που έχει εκσυγχρονισθεί
ποιος θυμάται για τη Βάρκιζα να πει;
Όταν βγήκε στο τραπέζι το πιστόλι
ήταν ήδη αργά κι αυτό το ξέραν όλοι
πάνε "χέρι-χέρι" και το σόου αρχίζει
με στραβό όποιος κοιμηθεί αλλοιθωρίζει...
Τους οικείους του ρωτάει, "τι μένει για να κάνω;
Αχ ο Φώτης και Εκείνη να μας ζήταγαν σε γάμο!
Λες να χρειάζονται κι άλλες ομάδες κρούσης;
Λες να γνωρίζει από ελικόπτερα ο Ραγκούσης;"
Τις ημέρες που απέδιδαν οι κόποι
μαύρο σύννεφο σκεπάζει την Ευρώπη
σε σκέψεις δύσκολες είχε βυθιστεί
την ώρα που έκανε πρωινή γυμναστική.
Από τότε, πέφτει σύννεφο το ξύλο,
δεν θα το 'λεγα πως δεν κουνιέται φύλλο...
Γιά να δούμε, αν είχε δίκιο ο παλιός
που έλεγε, εδώ,"ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ!"
Δεκατρία τραγούδια με μουσική και στίχους του συγκροτήματος ΣΠΕΙΡΑ. Το συγκρότημα αποτελούσαν οι: Γιώργος Χατζημιχελάκης,
Βασίλης Μιχαηλίδης, Δημήτρης Κοσμίδης, Γιάννης Νικολετόπουλος,
Ανδρέας Ρούσσης, Σταμάτης Δαγδελένης και Μαρία Γανωτή.
Φιλική συμμετοχή: Νίκος Ξυδάκης.
30.3.04
ΤΟΠ ΟΦ ΔΕ ΠΟΠΣ ( V ).
*
Μικρό παραλήρημα με αφορμή κάποιες λίστες :
Ευτυχώς, μέχρι στιγμής, κανείς δεν αναφέρει τους Active Member. Αυτούς τους "δως-μου-μελό-και-πάρε-μου-τη-ψυχή ". Τους " στρίμωξε-τις-λέξεις-στο-μέτρο ". Ως ήχος πάντως δεν είναι αδιάφοροι. Τα αγαπάνε τα πλατό τους... Αλλά πάλι, δεν μπορώ να καταλάβω την εμμονή στους Stereo Nova. Τι σας συγκινεί σ΄ αυτή την εφηβικών προδιαγραφών ποίηση ρε παιδιά; Αφού το είδος εισήχθη στον Ελληνικό χώρο σε πλήρη ωριμότητα, με το " στο τηλέφωνο σε παίρνω απ τη γωνία " του Σαββόπουλου, πως γίνεται και σας συγκινούν οι S. N. ; Άσε που οι Β. και Δ δεν έχουν καταλάβει πως τονίζεται, πως προφέρεται, η Ελληνική γλώσσα. Κι ακούς αυτά τα "κ", αυτό το τράβηγμα των φωνηέντων, αυτό το αδιόρατα ( ; ) ένρινο πράγμα... Σαν να ακούω κοριτσάκι της δευτέρας λυκείου να δίνει συνέντευξη. Όλοι οι έλληνες χιπχοπτεκνοραπάδες μας βγήκαν άκρως ρομαντικοί με πατίνα μελoδούρας. Τόσα χρόνια στα πάρτι και τα μπαρ ακούμε ξανά και ξανά μουσικές των '60s και των '70s και έρχονται οι "ριζοσπάστες" και βγάζουν απ τη μπουκάλα τι; Το πνεύμα του Αττίκ και του Γούναρη. Αφού τα είχαν πει μια χαρά ( και με λιγότερες φιοριτούρες ) οι άνθρωποι. Ποιος ο λόγος να τα ξαναλέμε; Ο χρόνος θα δείξει που λεει κι ο Α... Τα Ημισκούμπρια κάτι κάνουν, αλλά δυσκολεύομαι να τους πάρω στα σοβαρά... Με έκπληξη είδα τη Rickie Lee Jones στη λίστα του δ. Την αγαπούσα σφόδρα μια εποχή ( την εποχή των Pirates ) κι είχα πάντα την εντύπωση ότι η γκόμενα του Τομ είχε περάσει απαρατήρητη... O Zappa μέγας και το freak out θρυλικό. Περισσότερο τον εκτιμώ για την ιδέα του να στήσει εναλλακτικό κύκλωμα διάθεσης των προϊόντων του. Αλλά...αλλά... που είναι ο Captain Beefhart και η Magic Band του ;... Το " Ιτς λονλι ατ δε τοπ " με την Έλλη Πασπαλά, που αναφέρει το κρκδλκι, είναι του Randy Newman. Αστειευόμενος κάποιος αμερικανός δημοσιογράφος είχε γράψει ότι το τραγούδι αναφέρεται στο περουκίνι του Φρανκ Σινάτρα! Και ο Χατζιδάκις, σε μια συνέντευξη, είχε δηλώσει ότι ένα από τα καλύτερα τραγούδια που είχε ακούσει ήταν το " in germany before the war " του ίδιου τραγουδοποιού. Πράγμα που εξηγεί την επιλογή της Έλλης. Ή ίσως η επιλογή της Έλλης εξηγεί από πού ο Χατζιδάκις έμαθε τον Randy Newman... Τι ωραία που το κρκδλκι θυμήθηκε τον Κηλαϊδόνη της μετά τα μικροαστικά εποχής. Παραγνωρισμένος σήμερα ο Κηλαϊδόνης...Και το "μήλο μου κόκκινο". Από τις δυνάμεις του Αιγαίου το πρωτάκουσα ( ο άσχετος ) και ήταν σα να έφαγα κεραμίδα στο κεφάλι. Με την καλή έννοια. Την ίδια εποχή και τα "μπαράκια " του Γερμανού. Και η Οπισθοδρομική Κομπανία. Ο Σαββόπουλος ως ιδιοφυής παραγωγός. Μια ιδιότητα με την οποία κανείς δεν έχει ( ακόμα ) ασχοληθεί... Μου κάνει εντύπωση η απουσία του James Brown. Κάτι, αν πασάν, λεει ο Α. Λες να επιβιώνει ακόμα η αντιπαράθεση ροκάδων-καρεκλάδων ; Ο πόλεμος τελείωσε και οι καρεκλάδες νίκησαν κατά κράτος φίλε μου...Παράληψη δική μου οι Band. To music from big pink. To last waltz, η ταινία. Άλλη παράληψη ο Βαμβακάρης και η Τετράς του Πειραιά. Μια λέξη βρίσκω για να χαρακτηρίσω τα τραγούδια τους : στρογγυλά... Θυμάται κανείς το συγκρότημα Ελληνική Απόλαυσις ; Έπαιζαν την "πλημμύρα" του Βαμβακάρη έτσι που θύμιζε Velvet Underground. Από αυτούς βγήκε η "Σπείρα", με ένα μοναδικό δίσκο στο "Σείριο". Θυμάται κανείς τον Ζωρζ Πιλαλί ; Συνεργάτης του Πουλικάκου και εξαιρετικός κιθαρίστας και ρεμπέτης. Ελπίζω να μην τον έφαγε η πρέζα.
(μια δυο συνέχειες μείνανε...)
